آبادی زاده، یوسف (1400). شیوههای به کار گیری تکنولوژیهای آموزشی در تدریس ادبیات فارسی و تاثیر آن بر میزان یادگیری دانش آموزان، چهارمین همایش بین المللی روانشناسی، علوم تربیتی و مطالعات اجتماعی.
آلن سی، پی هاپکینز (1394). مبانی فلسفی روانشناختی و اجتماعی برنامه درسی. ترجمه: سیاوش خلیل شورینی، تهران: یادواره کتاب.
آقازاده، محرم (1377). راهنمای علمی برنامهریزی درسی، تهران: نوپردازان.
اشتروس، آنسلم و کوربن، جولیت (1385). اصول روش تحقیق کیفی: نظریه مبنایی؛ رویهها و شیوهها، (ترجمه بیوک محمدی)، تهران: پژوهشگاه علومانسانی و مطالعات فرهنگی. (تاریخ انتشار اثر به زباناصلی: 1998).
امامی سیگارودی، عبدالحسین؛ دهقان نیری، ناهید؛ رهنورد، زهرا و نوری سعید، علی (1391). روش شناسی تحقیق کیفی: پدیدارشناسی. پرستاری و مامایی جامع نگر (2 (پی در پی 68)، 56-63.
پاکنهاد، محمد؛ کرمی، زهره و مرادی، امیر (1401). مطالعه پدیدارشناسانه استفاده از نرمافزار پردهنگار (پاورپوینت) در آموزش زبان فارسی. توسعه حرفهای معلم، 7(3)، 55-75.
حسینینژاد، سید حسین (1389). کتاب نگارش، تهران: لوح زرین.
جلال نژاد، سید جمال (1394). روش تحلیل محتوای کتابهای درسی. تهران: دانش آفرین و رشد اندیشه.
خنیفر، حسین (1384). تحلیل محتوای ادبیات مدیریت اسلامی با تأکید بر آثار منتخب. مجله علمی مدیریت فرهنگسازمانی. 3.
خسروی، رحمتالله (1399). فعالیتهای یادگیری. دانشنامه ایرانی برنامهدرسی.
داوودی، آذر؛ کشتی آرای، نرگس و یوسفی، علیرضا (1394). تبیین پدیدارشناسانه اصول برنامه درسی «تجربه تدریس» (کارورزی) در دانشگاه فرهنگیان. نظریه و عمل در برنامه درسی. سال سوم پاییز و زمستان 1394 شماره 6.
رئوف، علی (1390)، انشا روییدن در خود. تهران: آییژ.
سلیمی، محمدرضا و شرفی، روحانگیز (1394). بررسی ساختار و ابعاد روش تحقیق کیفی پدیدارشناسی. کنفرانس بین المللی علوم انسانی، روانشناسی و علوم اجتماعی. تهران.
سیف، علیاکبر (1402). روانشناسی پرورشی نوین. تهران: نشر دوران.
سیف، علیاکبر (1389). اندازهگیری، سنجش و ارزیابی آموزشی. تهران: دوران.
سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی (1397). نگارش پایه هفتم. تهران: چاپ و نشر کتابهای درسی ایران.
سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی (1397). نگارش پایه هشتم. تهران: چاپ و نشر کتابهای درسی ایران.
سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی (1397). نگارش پایه نهم. تهران: چاپ و نشر کتابهای درسی ایران.
شرفی، حسن و سلسبیلی، نادر (1389). اثرگذاری فرصتهای یادگیری، در تعامل نظریه و عمل برنامه درسی و آموزش هنر. فصلنامه مطالعات فرهنگ – ارتباطات. ش 11، 71-96.
شعبانی، حسن (1401). مهارتهای آموزشی و پرورشی شعبانی جلد اول (روشها و فنون تدریس). تهران: سمت.
عرب، عباس؛ انصاری پور، محمد و فلاح، سعید (1402). چگونگی افزایش انگیزه در درس مطالعات اجتماعی دانش آموزان پایه چهارم با استفاده از آموزش طنزمحور. مجله توسعه حرفه ای معلم. سال هشتم. شماره 2، 69-88.
فتحی واجارگاه، کورش (1395). اصول و مفاهیم اساسی برنامهریزی درسی. تهران: علم استادان.
فیوضات،یحیی(1356). مبانی برنامه ریزی آموزشی. تهران: دانشگاه ابوریحان.
کلارک؛ جی و وایت، جی (2010). یادگیری تجربی: یک مزیت قطعی در بازار کار. مجله آمریکایی آموزش کسب و کار. ۳(۲)، ۱۱۵-۱۱۸.
کشانی، سمیه (1402). بررسی روشهای تدریس در مدارس. پنجمین همایش ملی پژوهشهای حرفهای در روانشناسی و مشاوره با رویکرد از نگاه معلم.
گلمرادی، صدف (۱۳۹۷). حق نوشتن، ضرورت وجود درس نگارش در برنامه درسی. رشد آموزش.
مردیت گال، والتر بورگ و جویس گال (1393). روشهای تحقیق کمی و کیفی در علوم تربیتی و روانشناسی (1401)، مترجم (ها): جمعی از مؤلفان زیر نظر دکتر احمدرضا نصر اصفهانی، تهران: سمت.
ملکی، حسن (1395). مبانی برنامه ریزی درسی آموزش متوسطه. تهران. سمت.
مهر محمدی، محمود (1399). کتاب برنامه درسی: نظرگاهها، رویکردها و چشم اندازه. به نشر (آستان قدس رضوی).
محمدی، مهدی (1392). تحقیقات تحلیل محتوا در ادبیات کودکان و نوجوانان ایران از سال 1353-1390. تحقیقات اطلاع رسانی و کتابخانههای عمومی. دوره 19 بهار 1392 شماره 72.